हालसालैका लेखहरु : ग्रीन कार्ड,(सुदीपभद्र खनाल) लश्कर,(गोविन्द गिरी प्रेरणा) अभिनन्दन !!!!,(ऋषिराम अर्याल) गड्यौला उर्फ सत्यराज ,(कृष्ण बजगाईं ) बोर्डरसाइटको बब्लु,(नीलम कार्की निहारिका) समुद्र र सपना,(संजु बजगाईं ) कार्लोस मेरो दर्पण छायाँ,(सुन्दर श्रेष्ठ) मैले नजन्माएको छोरो,(पारिजात) विदेसिनु रहर कि बाध्यता,(जेबी खत्री) ना....टक,(बासु श्रेष्ठ )

एआरपीको प्रसङ्ग

बासु श्रेष्ठ, (उडब्रिज, भर्जिनिया )

"...चाहेको थिएँ

तिम्रो पुरानो हटाई नयाँ रुप पाउन

पासपोर्ट भन्ने शब्दमा मेशीन रिडेबल थप्न |

तर, तिम्रो ब्रम्हाले नाक नक्शै फेरेछन्

कुन्नी के खाएको बेलामा कोरेछन्

हुनुपर्ने एउटा, अर्कै हालेछन्

नाम, मिति र लिँग नै फेरीदिएछन्

अकारमा उकार हालेछन्

उकारमा अकार हालेछन्

त्यतिमात्र हो र?

म जन्मेको देश नै फेरिदिएछन् |

अनि,

फेरी आवेदन हाल्नुपर्ने बनाएछन्

हालेको छु पुनः आवेदन मनमा चूक छरेर

के गर्नु,

पठाएकै हो शुद्ध फाराम भरेर ।...."

समयमा एमआरपी आइ नपुगेको अवस्थामा आफैंले लेखेको कविताको अंश |
बाँकि यहाँ पढ्नुहोस |

 

श्रीमतीको राहदानीको म्याद समाप्त हुन अझै १८ महिना बाँकि नै थियो | तर २०१५ नोभेम्बरपछि एमअआरपीको अनिवार्य आवश्यकताले गर्दा अन्तिम समयसम्म कुर्नु बुद्धिमत्ता होइन भन्ने लागेर अप्रिल महिनामा एमआरपीको लागी आवेदन दिने मनशाय गरियो | सो अनुसार, अमेरिकास्थित नेपाली दूतावासको वेब साइटमा जानकारी लिंदा बुझाउनु पर्ने फारमको आकार चाहिं भेट्न गाह्रो हुने रहेछ | किनभने अमेरिकामा A4 साइजको कागजको प्रचलन नै छैन | या त ठुलो परिमाणमा किन्नु पर्यो या त खाली हात बस्नु पर्यो | खाली हात बसे राहदानी नबन्ने | तर दूतावासमा फोन गरेर डीबी तामांग दाईलाई अनुरोध गरेपछि सो प्रकारको फाराम घरमै आइपुग्यो | धन्यवाद दूतावास र डीबी दाई !

अप्रिल महिनामा बुझाएपछि तिन चार महिनाको भाका पाएको हामीले जुलाईको पहिलो हप्तातिर राहदानी आइपुगेको खवर आयो | समय मिलाएर राहदानी लिन गइयो | नयाँ बाध्यकारी राहदानी हातमा लिएर ओल्टाई पल्टाई गर्दै सबै सूचनाहरु रुजु गर्ने क्रममा श्रीमतीको जन्म मिति गलत भएको रहेछ | अङ्क दाँया बायाँ परेको पनि होइन | आकाश जमीनको फरक थियो | कसैको जन्म मिति सरक्क ल्याएर राखेजस्तो | भटमास खाएर आएको बुहारी भने झैँ भयो | त्यहाँका पासपोर्ट सम्बन्धि उद्धव भाइलेपनि दिक्क मान्दै भने 'क्यै छैन दाजु, हामी फिर्ता पठाउँछौं | केहि हप्तामा आइपुगिहाल्छ |'

त्यो राहदानी जसरी हात परेको थियो त्यसरी नै छोडेर रित्तै हात घर फर्कीइयो | तर दूतावासमा पासपोर्ट सम्बधि कामको चापाचाप र कर्मचारीको कमीको अनुभव गरें | झन्डै तीनलाख नेपाली रहेको अनुमान गरिएको अमेरिकावासीहरुमध्ये तीन राज्य बाहेकका सम्पूर्ण वासिन्दाहरुको कार्य यही दूतावासले हेर्दो/गर्दो रहेछ | न्यु जर्सी, मास्याच्युसेट्स र न्यु योर्कका वासिन्दाले चाहिं न्यु योर्कमा सम्पर्क गर्नु पर्ने रहेछ |

त्यसरी जुलाईको पहिलो हप्तामा सच्याउन छोडिएको राहदानीको अगस्तको अन्तिम हप्तासम्मपनि कुनै अत्तोपत्तो थिएन | यसैबिच मुलुक बाहिर जानुपर्ने काम पर्यो | त्यसकोलागी बीस डलर तिरेर अस्थायी राहदानी बनाउन पर्ने भयो र बनाइयो | पहिलो पटककोलागी १५० डलर बुझाइ नै सकिएको थियो | यदि सो पासपोर्ट समयमै शुद्ध आएको भए यो झन्झट नै हुने थिएन | तर पासपोर्टको ब्रम्हाले कुन चिन्तन र मननको अवस्थामा लेखेथे कुन्नी फलतः अनावश्यक समय र पैसाको नष्ट भएको अनुभव गरियो |

केहि हप्ताको म्याद पाएको मैले बल्ल केहि महिनापछि अर्थात् डिसेम्बरको दोश्रो हप्तामा दूतावासबाट पासपोर्ट आइपुगेको खवर आयो | फोनबाट नै पासपोर्टमा भएको सूचनाहरु रुजु गरियो | अगुल्टोले हानेको..., विजुलीदेखि तर्सिन्छ भने झैँ थियो | तर सबै ठिक छ भनेर ढुक्क भईयो | समय मिलाएर दूतावास गई राहदानी हात पारियो | ओल्टाई, पल्टाई, दोहोर्याई, तेहर्याई नाम, जन्म मिति, ठेगाना, जन्म स्थान, र देश हेरियो | एकएक अक्षर हेरियो | सबै ठिक रहेछ | अब मेरी श्रीमतीले सन् २०२४ सम्म कुनै चिन्ता लिनु परेन भनेर ढुक्क भएँ | राहदानी हात परेपछि दूतावासमा परिचित जीतबहादुर कार्की, डीबी तामांग दाई, उद्धवजीहरुसँग केहिछिन भलाकुसारी गर्दै थिएँ | म आफैं त्यहाँ जानुको एउटा कारण वहाँहरुसँग भेटघाट गर्ने मोह पनि थियो | यसै बेला दूतावासका डिसीएम ऋषिराम घिमिरेपनि त्यहिं आइपुग्नु भयो | कुरैकुरामा म त्यहाँ हुनुको कारण सुन्दै मेरो हातमा रहेको पासपोर्ट हेर्नु भयो | र अन्तिम पातोमा हेर्दै भन्नु भयो 'तै पनि यहाँ फेरी बिगारेछ' | मैले हतार हतार पासपोर्ट हेरें | नभन्दै 'ओ' को सट्टा 'आई' लेखेको रहेछ | मरेछ | फेरी अर्को गल्ती | तर यो नाम आपत्कालीन सम्पर्क (इमर्जेन्सी कन्ट्याक्ट)कोलागि थियो | खास्सै फरक नपरेपनि परराष्ट्र मन्त्रालयको त्यस राहदानी विभागका ति कर्मचारीहरुको चरम लापरवाहीको प्रष्ट उदाहरण थियो | पहिले जन्म मिति नै फरक, अहिले फेरी नाममा फरक | म त्यो खोटे पासपोर्ट लिएर खिस्रिक्क मनले घर फर्कें |

केहि अघि राहदानी विभागका ति राहदानीका ब्रम्हाहरुले देशको नाम नै फरक गरेर नेपालको सट्टा लेबनान उल्लेख गरिएको समाचार पढेको थिएँ | सो समाचारमा त्यस राहदानीको फोटोकपी नै प्रकाशित भएको थियो | नेपालीको पासपोर्ट नेपालीले नेपालमा बनाउँदा कुन मनस्थितिमा लेबनान उल्लेख गर्न पुगे, बुझी नसक्नु छ | यो लापरवाहीको चरम उदाहरण थियो | यस्ता लापरवाहीले गर्दा पासपोर्ट वाहकले कति समस्या र मानसिक तनाव बेहोर्नु पर्छ त्यो कसले बुझ्ने होला ?

जे होस् त्यस बेला मैले दूतावासमा अनुभव गरेको चाहिं के हो भने यसरी राहदानीका ब्रम्हाहरुको गल्तीले राहदानी वाहकमात्र होइन कि यि दूतावासका कर्मचारीलेपनि दुख पाएका छन् | कतिपय सेवाग्राहीहरु यसप्रति अन्जान भएर यिनै कर्मचारीहरुप्रति आक्रोश पोख्छन् | जबकि राहदानी बाहेक अन्य थुप्रै कामहरुपनि सिमित यिनीहरुको थाप्लोमा छ |

त्यसो भन्दैमा यि कर्मचारीहरुबाट गल्ती हुँदैन भन्नेपनि होइन | हालै मेरो एकजना साथीले नेपाल जानु अघि एमआरपी बनाएर केहि दिन नेपाल बसी फर्किने बेलामा काठमाण्डौ एयरपोर्टमा सो पासपोर्टमा छाप नदेखेर झण्डै उतै अड्किनु परेको कथा सुनेको छु | तर धन्न, अन्य ट्रान्जिटमा र अमेरिका आउने प्लेनमा चढ्ने बेलामा कसैले केहि भनेछन् र साथीको सजिलै अमेरिका आगमन भयो |

अहिले एमआरपीको चटारो छ | बहुसंख्यकहरु अन्तिम घडिसम्म चुपचाप बस्ने र समय घर्किन लागेपछि आतुर गर्ने हुन्छन् | नोभेम्वर २०१५ पछि सामान्य राहदानीले यात्रा गर्न पाउँदैन | त्यसकारण समय छँदै सबैले एमआरपी बनाए सबैलाई सुविधा हुन्छ र यो नै बुद्धिमानी ठहरिन्छ | यदि माथिको जस्तै खोट भएको राहदानी आयो भने त त्यसलाई सच्याउने अर्को समय थप लाग्ने हुँदा तपाईंले चाहेको समयमा यात्रा गर्न नपाउने हुनसक्छ |

राहदानी कार्यको चाप मत्थर गर्नकोलागी यदि दूतावासले हामी स्थानीय व्यक्तिहरुको या सँघसँस्थाको सहयोग माग गरे हामी तयार रहनुपर्छ भन्ने मेरो राय छ | वास्तवमा सो दिन जितबहादुर कार्कीजीले मलाई 'परे दूतावासलाई सहयोग गर्नुहुन्छ?' भनेर सोध्नु भएको थियो र मैले तत्काल 'म तयार छु' भनेको थिएँ | आखिर हामी नेपाली नै हौ, विदेशमा बसेका हामीले नेपाल सरकारलाई सानो स्वयमसेवा गरे आफनै मन खुशी हुने मैले पाएको छु |

 

Comments

सम्पर्क माध्यम

khasskhass@gmail.com
Share |