हालसालैका लेखहरु : ग्रीन कार्ड,(सुदीपभद्र खनाल) लश्कर,(गोविन्द गिरी प्रेरणा) अभिनन्दन !!!!,(ऋषिराम अर्याल) गड्यौला उर्फ सत्यराज ,(कृष्ण बजगाईं ) बोर्डरसाइटको बब्लु,(नीलम कार्की निहारिका) समुद्र र सपना,(संजु बजगाईं ) कार्लोस मेरो दर्पण छायाँ,(सुन्दर श्रेष्ठ) मैले नजन्माएको छोरो,(पारिजात) विदेसिनु रहर कि बाध्यता,(जेबी खत्री) ना....टक,(बासु श्रेष्ठ )

ध्रुवचन्द्र गौतम र जन्तुजस्तो लाग्ने मनुष्य,(गोविन्द गिरी प्रेरणा)


यो विसं २०४१ सालको कुरा हो ।

तानसेन पाल्पामा लेखनाथको शतवार्षिकीमा भाग लिएर त्यतैवाट हेटौंडा फर्किएको थिएँ । मैले भीमदाई अर्थात् भीम विरागलाई भनें दाई हेटौंडामा पनि लेखनाथ शतवार्षिकी र देशव्यापी कवि सम्मेलन गर्न पाए हुन्थ्यो ।

भीमदाईले भन्नुभयो हो त ? ल हिंड भनेर उहाँले मोटर साइकलमा राखेर मलाई लैजानु भयो । कहाँ ? उहाँले त सिडियो अफिस पो पुर्याउनुभयो । पंचायतको जगजगीको वेला थियो । तर भीमदाई स्थानिय प्रशासनको एक अनिवार्य र अविभाज्य अंग हुनुहुन्थ्यो । उहाँ सवैको भीमदाई हुनुहुन्थ्यो ।

सिडियोले भीमदाईलाई आदरपूर्वक स्वागत गरे ।  

भीमदाईले मेरो परिचय दिंदै भन्नुभयो "उहाँ गोविन्द गिरी प्रेरणा, यहीं हुप्रको चौरमा घर छ । काठमाडौं वस्छन् | अहिले पा
पाल्पावाट लेखनाथको शतवार्षिकी मनाएर फर्केका ।"

"अनि भन्नोस् के गरौं भीमदाई" ? सिडियोले सोधे ।

"यो भाई भन्छ यौटा देशव्यापि कवि सम्मेलन यही लेखनाथ शतवार्षिकीका अवसरमा यहाँ पनि गरौं ।"

"वढो राम्रो कुरो । अरु म जान्दिन, मलाई साहित्य थाहा छैन, कति पाहुना, कवि डाक्ने हो ? खान वस्न म व्यवस्था गरिदिन्छु । अलिकति पैसा चाहिए त्यो पनि खोजौंला ।" सिडियोले भने ।

"हवस् त हामी लाग्छौं ।" भीमदाइले विदाइको भाषामा वोल्नुभयो ।

"हुन्छ भीमदाई तयारी थाल्नोस् मेरो पूरा सहयोग हुन्छ ।" सिडियोले वीट मार्दै भनेका थिए ।

यो सव भीमदाइकै कारणले भएको थियो । उहाँ स्थनिय प्रशासनका सवैको भीमदाई भएकोले सम्भव थियो ।

साँझ समिल रोडको प्रख्यात भट्टीमा मोमो छोइला र ठर्रासँग रमाउँदै थियौं हामी अर्थात् भीमदाई र म ।

भीमदाईले भन्नुभयो काठमाडौंवाट साहित्यकार ल्याउने जिम्मा भाइको, यता वन्दोवस्त गर्ने काम मेरो ।

यसरी हेटौंडाको इतिहासमा पहिलो पल्ट मेरो पहलमा काठमाडौंवाट साहित्यकारको टोली हेटौंडा पुगेको थियो राष्ट्रव्यापि कवि सम्मेलनका लागि र भीमदाइले स्थानिय तवरमा आतिथ्यको व्यवस्था मिलाउनु भएको थियो ।

कार्यक्रम वढो भव्यतापूर्वक सम्पन्न भयो ।

वास्तवमा पाल्पाको कार्यक्रमले गर्दा मैले यो कार्यक्रमको परिकल्पना गरेको थिएँ ।

कार्यक्रमको समाप्ति र खाना पनि सकिएपछि सवै आआफ्नै ढँगले घुमघाम र सुत्ने वा टहलिने कर्ममा लागे ।

त्यस कार्यक्रममा सहभागी ध्रुवचन्द्र गौतमले भीमदाईलाई घाँटी रसाउने कर्मका लागि आग्रह गर्नु भयो । अनि भीम दाईले हेटौंडा वजारको यौटा वन्द कोल्ड स्टोर ढकढकाउनु भयो र हामी भित्र पस्यौं ।

खाना त खाइसकिएको थियो । घाँटी भिजाउने मनसाय मात्र थियो तैपनि कोल्ड स्टोरमा उपलव्ध दालमोठकासाथ पेय हामीले शुरु गर्यौं । दिउँसो सम्पन्न कार्यक्रमको चर्चा गर्दै साहित्यका गफादि चल्दै थियो र अन्तिम चरणमा भीमदाई र ध्रुवचन्द्रका गीतले यो अनौपचारिक जमघट सक्ने मनशाय थियो ।

यसै वीच स्टोरको सटर ढकढकियो र स्टोरवाला मित्रले सटर खोल्नुभयो र एक तरुण वयका ठिटा प्रस्तुत भए र हामीसँगै वस्न आग्रह गरियो । उनी वसेपछि उनलाई पनि पेय लिन आग्रह गर्यौं । तिनले भने पिकनिक गएर आएको टन्न छु । यसो गफ गरौं भनेर मात्र ।

हाम्रो गफको सिलसिला भङ्ग भएको थियो । तिनले डा. ध्रुवचन्द्रको नाम प्रशस्त सुनेको वताए । म हेटौंडाकै भएकोमा प्रशन्नता जनाए । अनि आफू वन विज्ञान क्याम्पसको शिक्षक भएको वताए । उनी डा. साहेव भन्दै ध्रुवचन्द्रसँग वात मार्दै थिए । वास्तवमा तिनी छेउ न टुप्पाको कुरा गरिरहेका थिए । यो हुनमा शायद उनले पिकनिकमा टन्न भएर आएको तत्वको भूमिका विशेष हुँदो हो ।

एक्कासी तिनले हाम्रो सामुन्ने टेवुलमा भएको भोड्काको वोतल च्याप्प समाते र मुख लाएर घुटुक्क पिइदिए ।

तिनको यो व्यवहारले ध्रुवदाई क्रुद्ध भएर भन्नु भो "अघि गिलासमा दिन खोज्दा नलिने यस्तो वेसोमती ताल गर्नु त ठिक भएन ।"

तिनले गल्ती महशूश गर्नुको साटो उल्टै यसो भने मलाई वोतलवाटै पिउन मन लाग्यो ।

अव ती वेशोमती महोदयको वेशोमतीपनाले पूरै आकार लिएको थियो ।   

वाहियात मान्छे भनेर ध्रुवदाईले त्यसलाई हपार्नु भयो । हामीले शान्तपूर्व पिउँदै गफ गर्दै गरेको वातावरण विथोलेको मात्र थिएन हामीले पिइरहेको रक्सी जूठो वनाइदिएको थियो ।

तर त्यस वेसोमती त झन् उग्र भएर झगडा गर्न तम्सियो र ध्रुवदाइलाई गाली गर्न थाल्यो । साहित्यको डाक्टर भनेको पशु डाक्टर पो रहेछ ।  

स्थिति विग्रेला भनेर भीमदाई र कोल्डस्टोर वालाले ती वेसोमती महोदयलाई घिच्याउँदै सटरवाट वाहिर निकालि दिए । सटर खोल्न र पछि वन्द गर्न मैले पनि सघाएँ तर त्यसलाई छुनसम्म पनि छोईंन ।

अव वातावरण पूरै बिग्रिएको थियो । गीत गाउने साहित्यिक गफ गर्ने मूड सवैको वेपत्ता भएको थियो ।

ध्रुवदाईले भन्नुभयो "म यसको वारेमा अखवारमा लेखिदिन्छु ।"

भीमदाइले भन्नुभयो "ध्रुव यो लेख्ने काम नगर ।"

ध्रुवदाइले भन्नुभयो "यस्ताको वारेमा लेख्नै पर्छ ।"

अव विवाद लेख्ने र नलेख भन्नेमा भयो ।

अन्तमा ध्रुवदाइले भीमदाईको हात समातेर भन्नुभयो "भीमदाइले भनेपछि अव ध्रुवचन्द्रले लेख्दैन ।" कार्यक्रमको भोलिपल्ट सवै लाखापाखा लागे ।

एकहप्तापछि काठमाडौंको एक साप्ताहिकमा पृथ्वी घुम्दैछ स्तम्भमा पृथ्वी नामक स्तम्भकारले एउटा टिकाउ अंचलाधिसका विशेषता वा यस्तै केही शिर्षकमा त्यो घटनाको विषयमा पनि केही हरफ लेखेको थियो । साँझ भीमदाइ गोविन्द गिरी र म रसमय वातावरणमा थियौं यौटा जन्तुजस्तो लाग्ने मनुष्य आएर विथोलिदियो ।

भीमदाइसँग ध्रुवदाइले भनेका थिए ध्रुवचन्द्रले लेख्दैन । साँच्चै ध्रुवचन्द्रले लेखेका थिएनन् पृथ्वीले लेखेको थियो त्यो पृथ्वी अरु क्वै नभएर ध्रुवचन्द्र गौतम थिए ।

भीमदाई म र ध्रुवचन्द्रले मात्र वुझ्ने गरी लेखिएको त्यो प्रसंगले ती वेसोमती महोदयलाई पक्कै झस्कायो होला ।

वास्तवमा यौटा लेखकको जीवनमा जन्तुजस्तोलाग्ने मनुष्य आइरहन्छन् । यदाकदा मैले पनि त्यस्ता वेसोमतीहरुवाट त्यस्तै व्यवहार पाउँदा ध्रुवचन्द्रले लेखेको सम्झन्छु जन्तुजस्तै लाग्ने मनुष्य भन्छु मनमनै र चूप लाग्दछु ।

 

२५ जनवरी २०११

Comments

सम्पर्क माध्यम

khasskhass@gmail.com
Share |