हालसालैका लेखहरु : ग्रीन कार्ड,(सुदीपभद्र खनाल) लश्कर,(गोविन्द गिरी प्रेरणा) अभिनन्दन !!!!,(ऋषिराम अर्याल) गड्यौला उर्फ सत्यराज ,(कृष्ण बजगाईं ) बोर्डरसाइटको बब्लु,(नीलम कार्की निहारिका) समुद्र र सपना,(संजु बजगाईं ) कार्लोस मेरो दर्पण छायाँ,(सुन्दर श्रेष्ठ) मैले नजन्माएको छोरो,(पारिजात) विदेसिनु रहर कि बाध्यता,(जेबी खत्री) ना....टक,(बासु श्रेष्ठ )

पानीको चमक,(बासु श्रेष्ठ)

कुरा २०३६ २०३७ सालको हो । जालिम मियाँ हट्टाकट्टा उमेर झण्डै २८ २९ वर्षको हुँदो हो । त्यतिबेला उमेरको हिसाबले मैले दाजु भन्नुपर्ने । पेशाले उ मैले रौतहट गौरको काम गर्ने बैकमा पियन थियो । जातले उ मेहतर अर्थात च्यामे थियो । तर उसको जिउडाल र लुगाको साजसजावटले उ मेहतर हो भन्न गाहारो पथ्र्याे । किनभने उ सँधै सफा र चिटिक्क भएर अफिस आउँथ्यो ।   
  
उ अनुशासित र हँसिलो थियो । जसले जतिखेर पनि लगाएको काम गरिहाल्ने जतिखेर पनि "हस् साहेब" भन्थ्यो । मिजासिलो, फरासिलो, हँसिलो र मिलनसार जालिम भएपनि उसमा एक प्रकारको अलगपन म देख्ने गर्थेँ । मैले उसको अन्तःकरणमा हिन भावनाले स्थान बनाएको पाएँ । किनभने उ जातले मेहतर । उसले छोएको पानी या खानाहरु हामीजस्तो उपल्लो जातलाई नचल्ने कारणले उ सदा हाम्रो टेबुलमा पानी या कुनै खानेकुरा छ भने उ परै बस्थ्यो सावधान भएर । जब कि पदमा उ सरहका अन्य पियनहरु खाना भएको हाम्रो टेबुलमा निर्धक्क छुवाछुत गरिरहेका हुन्थे । उसले टेबुलमा कुनै खाना या पानी नभएको बखतमात्र छुने गथ्र्याे । बैकका कागजात फाईलहरु एक टेबुलबाट अर्काे टेबुल गर्दा खाना भएको नभएको विचार गथ्र्याे । उसको यो सावधानी मलाई पाच्य भएको थिएन । किनभने उ र ममा मैले केहि फरक देखेको थिईनँ ।   
  
हामी दुई बिच फरक भनेको नाम जिउडाल र थरमात्र थियॊ । जन्मस्थान फरक भएपनि देश एकै थियो अनि मातृभाषा पृथक भएपनि राष्ट्र्भाषा एकै थियो । र हामी दुबै उस्तै हाडछाला र रगतबाट बनिएका थियौ । उसको शरीरमा जे जति प्रत्यङ्गहरु छन् त्यति नै र त्यस्तै प्रत्यङ्गहरु मेरा शरीरमा छन् र उसका अन्य सहकर्मीहरु उ र ममा पनि केहि फरक थिएन भने किन यो भेदभावको र सङ्कोच भन्ने मेरो मनमा लागीरहन्थ्यो । त्यसकारण उसले छोएको खाना खानुपर्ला भन्ने डरले म अरुजस्तो सचेत थिईन । तसर्थ यो सङ्कोच भेदभाव र दूरी मेटन मैले उसको पानी चलाउने निधो गरेँ ।  
  
मैले बैकको सहप्रबन्धक दिनेश कुमार सुवेदीसँग सल्लाह गरेँ र भने "दिनेशजी आजदेखि हामी जालिमको पानी चलाईदिउँ ।"  तिनले पनि सहर्ष मेरो प्रस्तावमा राजी भए । मैले उनकै अफिसबाट जालिमलाई बोलाएँ । उ हतार हतार अगाडि आएर उभियो र निर्देशन पाउन तयार रह्यो ।   
  
मैले भनेँ "जालिम आज हामी तिम्रो हातबाट पानी खान्छौँ ।"  यो कुरा जालिमलाई पत्यारिलो लागेन बरु उसको आत्मालाई चोट पुर्याउन मैले त्यसो भनेको जस्तो लाग्यो शायद र भन्यो 'कस्तो कुरा गर्नुभएको सर मैले छोएको पानी चल्दैन भन्ने हजुरलाई थाहै छ नी' । मैले प्रत्युत्तरमा हक आदेश र मित्रताको स्वरमा भनेँ "त्यसैले त हामी आज तिम्रो हातबाट पानी खाने भनेको नि तर गिलास र पानी चाहि सफा हुनुपर्छ ।" 
  
एकछिन सम्म उ अन्यमनस्क भावमा र अविश्वासको परिस्थितिमा दुवै हात मल्दै उभिई रह्यो । दिनेशजीले भन्नुभयो "जाउ छिटो पानी ल्याउ हामीलाई तिर्खा लागेको छ ।" 
  
अब चाहिँ उसलाई विश्वास लागेछ क्या रे उ दुईवटा गिलास लिएर धारातिर लाग्यो धारा हामी बसेको कोठाबाट देखिन्थ्यो । हामी उसले थाहा नपाउने प्रकारले उसलाई हेरिरहेका थियौँ । उसले दुबै हात र गिलास साबुनले माझ््यो र सावधानी पूर्वक पानी भर्याे । दुई हातमा एक एक गिलास समातेर हामी भएतिर आउन थालेपछि हामी व्यग्रतापूर्वक तिर्खा मेट्न बसे झै गरेर बस्यौँैँ । उ अझै विस्मित देखिनुका साथै अनुहारमा लुकाएको खुशीका लहरहरु प्रष्टै देखिन्थ्यो । दुबै गिलास पालैपालो दाँया हातले हामीतर्फ बढाएपछि हामीले आआफ्नो गिलास लिएर तुरुन्तै घटघट गरेर पानी खायौँ ।  
  
पानी खाएपछि मैले भनेँ "जालिम आजदेखि हाम्रो टेबुलमा खाना पानी छ भने तिमिले छोइएला कि भनेर सङ्कोच मानेर हट्नु या टाढा बस्नु पर्दैन । तिम्रो पानी हाम्रोलागी चलेको छ ।"
  
उ साह्रै खुशी भएको हामीले अनुभव गर्याैँ । हामीले उसमा भएको हीन भावना आशिँक रुपमा घटेको पायौ । उ खुशी भएकोमा हामी आफैपनि गद्गद भयौँ । मनमा एक प्रकारको आनन्द र सन्तोषका लहरहरु तरङ्गित भयो । त्यसभन्दा पनि बढि उसको हातबाट पानी खाउाजेल उसका आँखामा देखिएको हर्षको चमक बिस्रनै नसकिने प्रकारको थियो जुन चमक आजपनि मेरो आँखा सामुन्ने चम्कन्छ ।  
  

Comments

सम्पर्क माध्यम

khasskhass@gmail.com
Share |